En weer 3 op een rij!

06 Okt 2009 - 21:07, by chuck Soms lukt het je om jezelf te verbazen. Mij in ieder geval wel.

Afgelopen weekend hadden we drie shows te spelen. Het feest begon vrijdag in Oeffelt, de Kermis aldaar moest afgetrapt worden en U2NL was gevraagd dit te doen. Nou zijn wij de beroerdste niet, dus dat klusje zouden we wel effe klaren. Vervolgens zouden we op zaterdag richting Noordwijk reizen om in theater De Muze onze theatershow voor te schotelen aan de leden van de regionale Rabobank. Een primeur, nog niet eerder hadden we onze theatershow in besloten kring opgevoerd. Vervolgens ging de reis richting Eindhoven waar het Parktheater op onze komst zat te wachten.

Echter een kleine kink in de kabel zorgde voor wat zorgen rondom deze shows. Een  week voor we in Oeffelt zouden staan belandde ik namelijk in het ziekenhuis. Zaterdags moest ik onder het mes. Niets ernstigs, een blinde darm die besloot te ontsteken, maar wel lastig. Je gaat toch onder narcose, er wordt toch in je gesneden en zoals iemand op een kaartje schreef “het doet altijd pijn een stukje van jezelf te geven...” Nou ja dat dus.

Toen ik de dokter maandagochtend vertelde dat ik vanaf vrijdag driemaal moest gaan optreden lachte ze meewarig en zei ze me in iets minder duidelijke bewoording dat ik dat wel kon vergeten. Kortom, paniek in de tent en een lastig verhaal. Optredens cancelen is niet onze stijl en bleek ook niet echt een optie. Dus het maar eens aangekeken en dinsdagavond maar besloten dat de boel door moest gaan. Maar zo kort na de operatie had ik nog niet duidelijk of dat allemaal wel kon. Volgens de dokter mag ik zo’n 6 weken niet tillen, autorijden leek me op dat moment nog geen strak plan en tweeënhalf uur staan, laat staan onder lampen en op een podium al helemaal niet.

Dus werd er een plan de campagne opgesteld. Spelen okay, mits ik gereden werd en er back-up was. Want stel dat de eerste avond blijkt dat het allemaal niet haalbaar is, wat dan? Back-up werd gevonden in Agnes van collega U2 tribute The Electric Co, vervoer werd geregeld, er werd voor me gesjouwd met mijn koffers, eten werd verzorgd en zelfs mijn gitaar werd me omgehangen. Als ik niet beter wist leek het alsof de sterallures me naar het hoofd gestegen waren.

Enfin, zo gezegd, zo gedaan. Vrijdag nog even uitgebreid met Agnes gebeld en de grote geheimen van U2NL met haar gedeeld, want ja, ze moest toch zo in kunnen springen. Ik voelde me inmiddels al een stuk fitter, dus hop in de automobiel en op naar Oeffelt. Daar troffen we een echte kermistent vol met feestgangers. Het voorprogramma was al vast begonnen en de stemming zat er al duchting in. Deels doordat onze eigenste zanger zijn voetbalteam uit het beruchte Aalten had meegenomen vrees ik. En gelukkig bleek het allemaal soepeltjes te verlopen. Mijn basgitaar zorgde voor steun tegen mijn litteken in wording en eigenlijk had ik, op veel zweetdruppels na, nergens last van! Het optreden in Oeffelt kon dan ook gewoon afgewerkt worden zoals we gepland hadden. Vele biertjes en gezelligheid zorgde voor een uitgelaten fuif in de kermistent en het bleef nog lang onrustig in Oeffelt... En ik? Ik lag in de auto al snel in een soort van coma.

En hoppa, de volgende dag op naar Noordwijk. Een winderig Noordwijk trouwens. Wat moesten we daar nu weer verwachten. Een Rabobank feestje? Ja zoiets. Nou ja, we zullen wel zien. Het bleek iets anders te liggen, leden van de Rabobank konden kaarten krijgen voor onze show. Nou ja, dan heb je nog geen idee wat te verwachten. Zoals inmiddels al vaker is gebleken: shows vaarvan je niet weet wat te verwachten zijn de leukste! Na de, zoals altijd onwennige eerste nummers, ging het theater compleet uit zijn dak. Zo onstuimig als het weer was, zo feestte het publiek. Genieten voor ons op het podium dus! Overigens hebben we ook genoten van de twee heren muzikanten op rij één die het vertikten te laten blijken dat ze het toch wel een klein beetje leuk vonden! Naderhand nog even mijn litteken geshowd aan een aantal bezoekers die Frank zijn introductie niet geloofden. Bijna een naaktreportage! En dan vergeet ik nog te vertellen over de door de buurman van Frank zelfgemaakte Dropshot. Ook wel bekend als “zwarte-gaten-vodka”. Op miraculeuze wijze was daar ineens een halve fles van verdwenen. Terwijl alleen een niet nader te benoemen gitarist van ons bandje in de buurt was. Gelukkig kon ie nog een beetje uitwaaien op het strand.

En floeps, de volgende dag naar het roerige zuiden. Op de dag dat PSV gelijk speelt tegen Utrecht durf je als normaal mens Eindhoven natuurlijk niet in, maar wij, in het dagelijks leven superhelden, bij nacht muzikant, durven zoiets natuurlijk. Sterker nog, onze zangert vertelt het publiek doodleuk dat PSV die dag niet gespeeld heeft. Desondanks was het ook in Eindhoven weer een dolle boel. Met die hard U2 fans van het eerste uur op de eerste rij, springend publiek tot op het balkon (mensen kijk toch uit!) kan een avond niet stuk!

En zo verbaasde ik mijzelf. Drie shows in een weekend is normaal al pittig, maar nu nog even extra. Het klink allemaal wat sentimenteel misschien, maar zonder alle hulp en zorgen van mensen in om U2NL (en daarbuiten) was het me ook niet gelukt. Om het vergeten van mensen te voorkomen: BEDANKT ALLEMAAL!!!