“In the name of U2” in Apeldoorn

25 Jan 2009 - 13:53, by frank

Zondag 25 jan. in de ochtend…
Een uur of 10 geleden stapten we van het podium af van theater Orpheus in Apeldoorn nadat de uren daarvoor hadden duidelijk gemaakt waarom spelen met een U2 show in de theaters zo ontzettend gaaf is…

Wat collega tributebands die ook in de theaters willen staan, en zelfs de van den Ende productie in de zaal naast ons maar niet schijnt te lukken, kregen wij andermaal voor elkaar; een compleet uitverkocht huis! Ruim 700 stoelen gevuld met U2(nl) liefhebbers die er zin in hadden.

Een terugblik…
Tijdens een showtje U2NL laat onze Edge zich bedienen door een ware vracht aan randapparatuur. Onze Adam Clayton zag dit altijd met lede ogen aan, hij wilde ook pedaaltjes. Gisteren waren er ook pedaaltjes. Chuckie kwam on stage met zijn nieuwe maatje….Moby Dick. Ze sloegen samen de handen ineen en “I will follow” klonk prettig to the max!

De start was een wat “stroeve”.. het keeltje van onze Bono was nog niet helemaal warm gedraaid en er moest even hard gewerkt worden de eerste 3 nummers onder de TL balken. Overigens…even over die TL balken; U2 begon eind jaren 70 knullig en wij vonden dat wij zo’n show ook knullig moesten beginnen. Met elkaar hebben we afgesproken dat we 4 TL balken op gingen hangen en dat we deze tijdens de tour niet zouden vervangen / wijzigen. Van de oorspronkelijke 4 deden er gisteren nog anderhalf. Twee gesneuveld, 1 flikkert als een stroboscoop. We zullen zien of we de eindstreep gaan halen…

De reactie van het publiek tijdens onze opening blijft overigens altijd weer geweldig. Ze verwachten een avond met een mega lichtshow, gaat om 20.00 het gordijn (half) open staan daar 4 kerels onder een flikkerende TL balk te spelen.

Dat duurt maar twee nummers en dan kan de avond, ook voor ons, echt beginnen. Halverwege de eerste set zit “van Diemens Land”. Us Bono en us Larry mogen dan even aan de zijstreep, dit is “the minut of fame” voor us Adam en we mogen het best eens hardop zeggen: Wat doet hij dat toch super! (en ja, hij is nog steeds bloednerveus daarvoor). Van Diemens wordt gevolgd door het moment waarop keer op keer het publiek voor het eerst van de stoelen komt….Still haven’t found die overgaat in Desire. Het Apeldoonse publiek wist blijkbaar wat er verwacht werd, het ging staan, schraapte de kelen, en als een waar Gospelkoor werd het een met de band…

Tegen het einde van set 1 is het tijd voor “mothers of the dissapeared”. Ondanks dat dit toch 1 van de minder bekende nummers van U2 is blijkt steeds weer dat deze het in het theater mooi doet. Het verhaal erachter is dan ook bijzonder en dit te spelen met beelden van de “Madres del Plaza Mayo” is denken wij indrukkwekkend. With or without dat hierna komt als laatste van de eerste set deed wat het eigenlijk altijd doet; een heerlijke sfeer opwekken…

Terwijl wij rustig een glaasje drinken en ons klaarmaken voor de tweede helft, heeft de crew precies 10 minuten om het podium om te bouwen zodat wij vervolgens de hoogte op kunnen zoeken, om af te trappen met Discotheque. De lichtshow draait op dat moment op volle toeren, light engineer Yoni maakt er steeds meer spektakel van. Hoogtepunt in Apeldoorn was volgens ons zeker o.a. One die redelijk snel in de tweede set zit. Iedere keer weer wat dat nummer wat los te maken bij ons en publiek, gisteren maakte het veel los.
Via Miss Sarajevo maken wij ons vervolgens op voor de finale. Een echte finale in het Orpheus theater. Stoelen werden overbodig en de band op enkele momenten overstemd door het fijne publiek. De toegift die op onnavolgbare wijze werd aangekondigd door us Larry Mullen Jr. werd wederom een hoogtepunt voor U2NL in het theater en daar hadden we de nieuwe single van U2 niet eens voor nodig....

(en om alle vragen daarover in 1 keer te beantwoorden; nee die gaan we niet spelen, we vinden het namelijk niet wat en houden ons voorlopig bij de  "klassiekers")

Apeldoorn en theater Orpheus…bedankt en tot de volgende keer

Was je er bij?  we lezen het graag op onze hyves pagina.